Zostaw nam swojego @ a będziemy Cię na bieżąco informować o nowych artykułach oraz ciekawych wydarzeniach ze Świata Coachingu.

Coaching międzykulturowy - relacja z seminarium ALK

4 czerwca  na Akademii Leona Koźmińskiego odbyło się szóste już spotkanie w ramach cyklu Praktycy Praktykom. Tym razem wydarzenie poświęcone było w całości coachingowi międzykulturowemu. Ten ważki temat jest coraz szerzej dyskutowany, głównie dzięki zachodzącym na świecie zmianom i rozwoju globalnych rynków.  Coaching międzykulturowy wychodzi naprzeciw potrzebom nowoczesnego świata, sprawdzając się zarówno w środowisku biznesowym jak i pracy z klientem indywidualnym.  Konferencja przybliżyła nam możliwości  pracy w obszarze coachingu międzykulturowego i związanych z nim wyzwań.

 

 

Istota i rola coachingu międzykulturowego.

Jak opisuje to jedna z prelegentek dr Bożena Wójec, coaching międzykulturowy jest formą pracy z klientem, gdzie zanurzamy się w zjawiska kulturowe. W swoim wystąpieniu dotyczącym tego, jak wpływają one na przebieg sesji coachingowej, dr Wójec dzieliła się swoimi doświadczeniami w obszarze coachingu zespołów międzykulturowych, a także badaniami prowadzonymi w tym zakresie. Wynika z nich, że na  proces coachingu ma wpływ kilka obszarów kultury. Wśród nich możemy wymienić takie jak:  kulturę organizacyjną danej firmy, kulturę kraju w którym odbywa się coaching a także kulturę z której wywodzi się coach i klient. Świadomość wszystkich tych aspektów, jest kluczowa dla prawidłowego przebiegu procesu i osiągniętych rezultatów.

Coaching międzykulturowy może odgrywać istotną rolę w efektywnym zarządzaniu zespołami międzynarodowymi - wpływa pozytywnie na budowanie relacji interpersonalnych z przedstawicielami innych kultur, pozwala na efektywne funkcjonowanie w nowym środowisku – daje szansę na szybszą adaptację i redukuje stres. Rozwija empatię i pozwala zrozumieć różnice kulturowe. Najczęściej taką formą wsparcia obejmuje się osoby, które w ramach swoich obowiązków zawodowych nastawione są na kontakt z rożnymi kulturami, czasowo bądź stale przeprowadzają się do innego kraju.

Globalna wioska – jak wspierać liderów i biznes w XXI wieku

Wszyscy zauważamy jak „kurczy się” świat dzięki szybkiemu rozwojowi nowych technologii komunikacyjnych. Podróżujemy, mamy znajomych na całym świecie, mieszkając i pracując w kraju pochodzenia spotykamy ludzi,  dla których nasza kultura jest nowa i nieznana. Wielu z nas pracuje w firmach, które operują na rynkach we wszystkich kontynentach, bądź z przyczyn zawodowych przeprowadza się do innego kraju.  Są to wyzwania nie tylko logistyczne, ale i kulturowe. Profesor Halina Grzymała – Moszczyńska w swojej prelekcji poświęconej doświadczeniom kulturowym lidera, mówiła o obciążeniach i zasobach tzw. Dzieci Trzeciej Kultury (TCK).

Termin ten określa osoby, które istotną część życia spędziły w innej kulturze, potrafią asymilować elementy różnych kultur, tworząc swój własny specyficzny styl, swoisty „kulturowy koktajl”.   Stwarza to ogromne szanse rozwoju, jednak może przysparzać też trudności. Dzieci Trzeciej Kultury przyzwyczajone są do zmiany miejsca zamieszkania, a ich funkcjonowanie często opiera się na dychotomiach  - od poczucia wyjątkowości, do poczucia zupełnej spójności z otoczeniem, od elastyczności do usztywnienia zachowań, ogromnej otwartości do  podejrzliwości i braku zaufania. Zazwyczaj doświadczając kulturowej zmiany, przechodzimy zwykle przez następujące fazy: zaangażowanie, wyjazd, zmiana, przyjazd, ponowne zaangażowanie. U Dzieci Trzeciej Kultury (TCK) proces ten często przebiega z pominięciem fazy zaangażowania. Trudności z zakorzenieniem może powodować tzw. fatamorgana kotwicy.  Co ciekawe, często miejscem zakorzenienia jest dzisiaj Internet – wirtualna, ale stała i stosunkowo niezmienna przestrzeń, która określa relacje, kontekst i pozwala utrzymać je bez względu na szerokość geograficzną.

Podczas seminarium próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie, jak jako coach możemy pomóc osobom, które są w fazie kulturowej zmiany (np. opuszczającymi dotychczasowe miejsce zamieszkania). Jedną ze strategii jest tzw. Formuła RAFT, składająca się z czterech etapów, przez które jako coach pomagamy przejść naszemu Klientowi:

  • Reconsiliation – nie pozostawianie po sobie spraw niedomkniętych
  • Afirmation – utwierdzenie ważnych dla Klienta relacji , kluczowych, nawet jeśli Klient nie jest z tymi osobami w kontakcie na co dzień.  Buduje to poczucie bezpieczeństwa – istnienie najważniejszych relacji jest potwierdzone, Klient ma świadomość ich istnienia, bez względu na fizyczną odległość.
  • Farewell – pożegnanie.
  • Think destination – koncentracja się na celu i nowym miejscu – pozwala oswoić się z nadchodzącą zmianą, przygotować i naturalnie wejść w nowe środowisko.

 A jaka jest rola coacha międzykulturowego we wspieraniu procesów biznesowych?

Monika Chutnik, coach pracujący z organizacjami międzynarodowymi, przybliżyła nam idee treningu relokacyjnego oraz rolę jaką odgrywa w coachingu międzykulturowym. Co łączy te dwa sposoby pracy z klientem? Zarówno trening jak i coaching są indywidualne, odpowiadają na prywatne problemy i wyzwania, pomagają połączyć perspektywę osobistą i zawodową, znaleźć najlepsze rozwiązania. Podczas gdy jednak trening jest działaniem jednorazowym, skoncentrowanym na transferze wiedzy, gdzie trener to tzw. Country Ekspert (osoba świetnie znająca daną kulturę i region), coaching międzykulturowy jest procesem bardziej złożonym. Obejmuje diagnostykę indywidualnych potrzeb klienta oraz feedback, trening specyficzny kulturowo (uwrażliwiający na daną kulturę, gdzie klient zdobywa wiedzę dotyczącą regionu) jak i coaching w którym praca z klientem odbywa się na jego zasobach. Dodatkowo, w trakcie procesu istnieje możliwość wykorzystania narzędzi diagnostycznych takich jak przedstawiony przez panią Monikę test Intercultural Readiness Check. Więcej o tym narzędziu przeczytać można na stronie http://www.irc-center.com/index.php?lrv=v

 Projekty wspierające procesy adaptacji kulturowej

W kolejnym wystąpieniu mieliśmy okazję dowiedzieć się więcej o projekcie i badaniach prowadzonych przez psychologów i coachów praktyków - Agnieszkę Zawadzką i Dorotę Wyskok. Realizowane przez nie działania dotyczyły coachingu międzykulturowego jako wsparcia studentów zagranicznych w trakcie akulturacji. Akademia Leona Koźmińskiego jest uczelnią cieszącą się zainteresowaniem studentów zagranicznych. Projekt zakładał m.in. przeszkolenie polskich studentów pod kątem coachingu międzykulturowego, którzy po odbytym treningu, potrafili efektywnie pracować ze studentami z zagranicy. Dzięki podjętym działaniom przyjeżdżający do Polski obcokrajowcy mogli łatwiej zaaklimatyzować się w nowym środowisku, szybciej i efektywniej funkcjonować, odczuwać mniejszy stres związany ze studiami w obcym kraju.

Konferencję zakończyła debata z udziałem prof. Heleny Grzymały-Moszczyńskiej, Żanety Leduchowskiej, Moniki Chutnik, Dominiki Szymańskiej i dr Bożeny Wójec, podczas której rozmawialiśmy o tym, jak można wspierać liderów zarządzających wielokulturowymi zespołami wirtualnymi oraz z jakimi wyzwaniami muszą sobie radzić osoby, które zarządzają zdalnym, międzykulturowym zespołem.

Uczestnicy konferencji mogli wziąć także udział w warsztatach prowadzonych przez coachów praktyków. Dominika Szymańska - coach pracujący na co dzień w międzykulturowych zespołach, poprowadziła warsztat dotyczący coachingu wirtualnych zespołów międzykulturowych oparty na ciekawym case study opartym na jej osobistych doświadczeniach zawodowych. Uczestnicy warsztatu „Jak w kalejdoskopie” dr Haliny Wiśniewskiej mieli szanse wzięcia udziału w grze bardzo dobrze pokazującej różnice w zachowaniu, budowaniu relacji i wartościach trzech głównych kultur i ich wzajemne funkcjonowanie.

 

 

Joanna Koper

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies.